|
O yil, New York'ta KIS, Nisan'in sonuna kadar uzamisti. Kör oldugum
ve yalniz yasadigim için, çogunlukla evde kalmayi yegledim. Sonunda bir
gün soguk hava gitti; bahar kendini gösterdi.
Hava coskulu bir kokuyla dolmustu. Arka bahçeye bakan pencerenin önünde
küçük, neseli bir kus devamli civildiyor, sanki beni disariya
çagiriyordu. Nisan ayinin degisken havasini bildigimden kislik
mantoma sarildim.Fakat havanin ILIKLIGINI içimde hissedince, yün
kaskolumu, sapka ve eldivenlerimi biraktim.
Üç çatalli bastonumu alip,
neseyle sundurmaya çiktim ve kaldirimin yolunu tuttum. Yüzümü günese dogru
kaldirip, onu selamlayan bir gülümseme sundum. Sessiz, çikmaz
sokagimizda yürürken, kapi komsum "Merhaba" diyerek seslendi ve gidecegim
yere götürmeyi teklif etti:
"Hayir, tesekkür ederim. Su bacaklar bütün kis dinlendi. Eklemlerimin
harekete ihtiyaci var. Bu yüzden yürüyecegim" diye cevap verdim.
Köseye vardigimda aliskanlikla durdum. Birinin gelip yesil ISIK
yandiginda, beni karsiya geçirmesini bekledim. Nedense bu sefer,
öncekilere göre daha uzun süre beklemistim ve hâlâ hiç kimse teklifte
bulunmamisti. Sabirla beklerken, eskiden hatirladigim bir melodiyi
mirildandim; çocukken ögrendigim "Hos geldin bahar..."
sarkisiydi.
Birden güçlü bir erkek sesi konustu: "Sesinizden çok neseli bir insan
oldugunuzu hissettim. Sizinle birlikte, caddeyi geçme serefini BAGISLAR
MISINIZ, bana?"
Kibarlikla, iltifat görünce gülerek basimi salladim ve duyulabilir bir
sesle "Evet" dedim. Kibarca koluma girdi ve birlikte kaldirimdan
yola indik.Yavasça yolun karsisina geçerken, konusulabilecek en iyi
konudan, havadan konustuk. Adimlarimizi birlikte atarken hangimiz rehber,
hangimiz yardim aliyor, belli olmuyordu. Yolun karsisina varmamiza az
kala, isigin degistigini anlatircasina, kornalar sabirsizca çalinmaya
basladi.Kaldirima çikmak için, birkaç çabuk adim daha attik.
Ona dönüp, bana eslik ettigi için tesekkür etmek üzere agzimi açmistim
ki, ben daha bir sey söylemeden, o konustu: "Bilmem farkinda misiniz?
Sizin gibi neseli bir insanla karsiya geçmek, benim gibi bir kör için, ne
kadar muhtesem bir sey..."
O güzel bahar gününü hiç unutmayacagim.
"Bazen; evrende kendimizi en yalniz hissettigimizde, SIKINTIMIZI atlatmak
ve FARKLILIGIMIZI ve YALNIZLIGIMIZI hafifletmek için, Tanri bize,aynadaki
aksimiz gibi, bir ikiz gönderir."
|