
Ich kam im schönen Schwaben vor langer Zeit zur Welt,
es war ein kleines Dörflein das auf der Welt nicht zählt,
Ich war da ein glücklicher Bub und lernte schwäbisch pur,
man hatte mir gesagt, das läge so in der Natur.
Dann ging ich zur Schule im Dorfe,
die Lehrer, sie waren ganz Schorfe.
Dann musste ich ganz plötzlich so reden wie ich schreibe,
ich tats der Lehrerin zu lieb, sprach wie ich schreibe.
Von Herza bin i ja a Schwaba,
wie man doch an der Stimme hört,
und das ist Gottes schönste Gabe,
wenn auch die Sprache manchen stört.
Dann später wollt ich singen in meiner Heimatsprach,
doch mein Produzent, der schrie gleich, nicht unter meinem Dach.
Ich hatte so viele Lieder auf schwäbisch ausgesucht,
ich dachte damit wären alles Säle ausgebucht.
Doch leider, ich durfte nicht singen,
ich durfte auf schwäbisch nichts bringen.
Man müsste mich verstehen, auf schwäbisch ging das nicht,
auf Hochdeutsch hätte ich Chancen, ´ne Zukunft wär in Sicht.

Em Herza von deam Schwaubaland
Liegt wonderschea dr Kammlschtrand.
Und dau au a Schtadt mit arg viel Flair
Dia allawei no a wenga meah geit her.
Kultur und Musik send dau dahoi
Und brengad G’selligkeit scho alloi.
Und siehsch a Frau mit ra scheana Tracht
Isch se vielleicht au dau no g’macht.
Wenn da durch dia Schtadt marschiersch
So manchen Blick all meah riskiersch
Wo herrlich scheana alte Bauta send
Dia ma soscht oft neanad glei so fendt.
Kamml hat all oft a scheanes Blau
Wenn se fliaßt durch des Schtädtle mau.
Von überall lacht a Türmle her
Und geit no mal an b’sondra Flair.
Wenn ma mit off’ne Auga durch dia Schtadt
A mal wirklich so schpaziera gat
Nau woiß ma ois scho a mal ganz g’wieß,
Krumbach isch scho mal des Paradies.

Mei Krumbach, des isch eigentlich a ganz a scheanes Schtädtle,
ond wenn man denkt, wia es doch voar 20 Jauhr no war, damals,
wo´s alle dia viele Supermärkt auf dr Wiesa dussa net geaba hat, damals,
wo jeder sein Lada en dr Innaschtadt nobel eig´richt g´hett hat.
Ja, damals, dau war onser ond mei Krumbach noch richtig schea.
Es isch scho a scheana Schtadt,
dia so viel Charakter hat,
des woiß jeder, der se oimal g´seah.
Wenn er drin schpaziera gat,
voar de viele Läda schtat
oder sieht des viele grea.
Ja, des isch Krumbach, im Herza von bayrisch Schwauba,
des Herrgotts ganzer schtolz.
Wer no net dau war, der ka des net glauba,
mir send aus em b´sondra Holz.
Wenn ma durch dia Schtaußa ziaht,
a ganz a b´sondrer Flair rom ziaht.
Ob jetzt des bei Dag isch oder Nacht.
Gat ma Richtung Marktplatz nei
Siesch des alte Rathaus glei
Wia es grad entgega lacht.
Ond am Zentrum in dr Näh
Gasch nau glei auf Eikauf´sschpäh,
machsch an Bumml wo es alles geit.
Brilla, Schuah und au Perfüm,
Jacka, Hemder und koschtüm,
jeder nimmt sich gern dia Zeit.
Das des alles hungrig macht,
au an des hat ma scho dacht,
Metzgerei ond Gaschthöf überall.
Was a Schwäbischa Kuche isch
Kommt fascht überall auf da Tich,
herrlich, oifach alle mal.
Kulturell isch au was los,
Darbietunga ganz famos,
alles des em Schtadtsaal hell erklingt.
Vom Theater bis zom Tanz,
alles hat dau seinen Schlanz,
Krumbach, des dau lacht ond singt.
Ja, des isch Krumbach, im Herza von bayrisch Schwauba,
des Herrgotts ganzer schtolz.
Wer no net dau war, der ka des net glauba,
mir send aus em b´sondra Holz.
Ja, so wenn alles wär, mei, wia wär des schea,
doch wia ibrall omanander au,
so hat ma en Krombach Plätz ausweisa miaßa damit de groaße baua hand kenna,
andre Preise hand, was ons mit em Teuro ja zugute komma sollt,
doch d´Innaschtadt schtirbt aus. Ja, ond a so siehts heit aus:
Des Krumbach, des isch scho a Schtadt mit Niveau,
so oina wia dia fendsch du neanads wo,
ond es isch alles guat
was ma dau alles duat.
A Lada, der g´heart halt scho ens Schädtle rei,
wer guckat denn duß en a Schaufenschter nei,
wer schpaziert denn dau na
wenn ma henn bleiba ma.
Bloß Cafes ond Wirtschafta, meah geits bald net,
all´s andre, des isch dau em Schtädtle bald weg,
alle Schtraußa blad leer,
weg dann au dr Verkehr.
Fer d´Läda, dia Schtandat nau alle bald leer,
dau miaßat nau Ausschtellongsschtickla halt her,
das zom Gucka was geit
fer dia Legoland Leit.
Nau braucht au koi Auto en d´Innaschtadt rei,
denn en dr Schtadt henna kauft ja koiner meah ei,
weil des nau nemme gat
ond a Ruah jeder hat.
A Fuaßgängerzone, des ka´s endlich gea,
Koi Auto, koi Lärm, ja mei, wia wet des schea,
denn zom Bier gat ma z´Fuaß
weil ma des heit au muaß.
A Schaufenschterbumml, des gat allwei no,
ond eikauft wett dussa ja eh so wie so,
ja dann wett no ei´kehrt,
des isch au ebbes wert.
A jeder der auf dia Wiesa naus gat,
der hat au em Zentrum en Lada en Pacht,
das ma gucka ka
was ma mal kaufa ma.
Dann isch au dia Schtadt wieder a scheanes Idyll,
a Innaschtadt mit ma ganz ruhiga Gefühl,
isch´s net des was ma will,
war net des all des Ziel?
Ja so isch es, ond so wet´s au weiter gau,
aber dia fendat scho ebbes dass wieder anderscht wett.