Die Wintertuun

Min Tuun is nu en

Wintertuun,

die lait tou släipen,

man wan ju Moaitied

eenst wierkumt,

dan gunge do Knuppen

eepen

fon Bloum' un Boom un

Struuk.

Dan sjoo iek mäd

Ferwunnerung,

dät iek ju Moaitied ruuk'.

Ju Moaitied kumt wier in

dät Lound,

dan schäl min Tuun wier

blöie,

un alles, wät Goad moaked

häd,

lät groaie Hie aptnäie.

Aan Wintertuun, aan

Lieuwendstuun,

mäd Snee bedäkt

lait noch tou släipen.

Man wan ju Moaitied mädeens

kumt,

dan gunge do Knuppen

eepen.

Seelterfräisk uursät: Gretchen Grosser

De Wintertun

Myn tun is no in

Wintertun,

dy't leit te sliepen,

mar as de Maitiid

aanst wer komt,

dan gean de knopkes

iepen

fan blom en beam en

struk.

Dan sjoch ik mei

ferwundering,

as ik de maitiid ruk.

Dy maitiid komt wer yn

it lan,

dan syl myn tun wer

bloeie

en alles wat god skepen

 hat,

lit Hi opnij wer groeie.

In wintertun, in

Libbenstun,

mei snie bedutsen

leit noch te sliepen.

Mar as de maitiid inries

komt,

dan gean de knopkes

iepen.

Westfriesisch: Jellie Krook-Merkus